Στους ουρανούς βάζω πανί,
κόρη Καλαματιανή,
και στους κάμπους το ξυφαίνω,
δέντρα και κλαριά μαραίνω.

Πραματευτής επέρασε,
την κόρην εχαιρέτησε,
και τη διπλοχαιρετάει,
για ναν τη χασομεράει.

Κόρη πόσ' έχει το πανί,
το λυγερένιο σου κορμί,
πόσο έχει και το χτένι
και η κόρη που το υφαίνει;

Άντραν έχω στην ξενητειά,
βάστα καημένη μου καρδιά,
και τον περιμένω νάρθη
με τριαντάφυλλα και μ' άνθη.

Αν δεν ερθεί θα παντρευτώ,
θα σπιτονοικοκυρευτώ,
και θα πάρω παλληκάρι,
σαν και σένα το κλωνάρι.

Από τη Συλλογή Παναγιώτη Πετράκου
Εφημερίδα «ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ» έτος 1^ο, Νοέμβριος 1988, αρ.φ. 11

Κεί στην γραφική τη Λάγεια
και στα χώματα τα Άγια
στου Ταινάρου τ' Ακρωτήρι
που σε τρώγει το Λιοπύρι

Έχω όνειρα πολλά
φτιάχνανε τον πασπαλά
και μαζί μ' ένα κόκκινη
το κρεμμύδι λέγαν κείνοι
κι' είτανε λαχταριστό
λέγαν το χυλό βραστό
πούφτιαναν στην κατοχή
κι' όταν ζούσανε φτωχοί.

Αυτά τρώγανε οι Μανιάτες
με τις δυνατές τις πλάτες
οι παπούδες οι προγόνοι
που εμείς είμαστε γόνοι,
οι γενναίοι Ανδρειωμένοι,
από τους χυλούς φτιαγμένοι.

Τα σκληρά παιδιά της Μάνης
που άρπαξαν το Γιαταγάνι
για να σώσουν την ΠΑΤΡΙΔΑ
απ' αυτήνε την κοιτίδα
στου Ταινάρου κει στην μύτη
κι ' έχουν μπεί πολλών στην μύτη…

Ένας ΜΑΝΙΑΤΗΣ
Χειμαριώτης Στιχουργός
Εφημερίδα «ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ» έτος 1^ο, Νοέμβριος 1988, αρ.φ. 11