Μεταλλικές πηγές
(Από την εργασία του Γεωλόγου Δημ. Α. Κισκύρα, «Ο ορυκτός πλούτος της Μάνης και γενικώτερα της Λακωνίας» ανάτυπο εκ των Λακωνικών Σπουδών, Τ. Θ’ (1988), σσ. 117 - 132)

Οι πηγές αυτές είναι γνωστότερες ως ιαματικές, επειδή το νερό τους χρησιμοποιείται κατά κάποιο τρόπο για θεραπευτικούς σκοπούς, δηλαδή για λουτροθεραπεία ή για πόση. Στη Μάνη έχουμε τρεις κατηγορίες μεταλλικών πηγών, όλες τους μάλιστα έχουν κρύα νερά, που σημαίνει ότι δεν έρχονται από μεγάλα βάθη.

1. Χλωριονατριούχες πηγές. Όπως δείχνει το όνομά τους οι πηγές αυτές περιέχουν μαγειρικό αλάτι (Na C) πάνω όμως από ένα γραμμάριο ανά λίτρο. Μια τέτοια πηγή είναι κοντά στο Γύθειο, στη θέση «Στερνάκλες», με θεραπευτικές ιδιότητες στο στομάχι και το κυκλοφοριακό σύστημα.

2. Σιδηρούχες πηγές. Οι πηγές αυτές περιέχουν σίδηρο, 1/100 γρ. ανά λίτρο και χρησιμοποιούνται για αναιμίες και για τα νεφρά. Επειδή όμως το νερό αυτό αλλοιώνεται πολύ γρήγορα, πρέπει να πίνεται επί τόπου. Τέτοια πηγή είναι στο Σκουφομύτη, του Δήμου Γυθείου.

3. Αλατούχες ή πικροπηγές. Οι πηγές αυτές που βρίσκονται κοντά στη θάλασσα, περιέχουν εκτός από χλωριούχο νάτριο και θειϊκό μαγνήσιο, που έχει καθαρτικές ιδιότητες. Έτσι οι πηγές αυτές είναι γνωστές ως «Τσιρλονέρια» όπως αυτή στη Τσεροβά. Στην ίδια κατηγορία υπάγονται και τα γλυφά νερά στις παράκτιες και παραθαλάσσιες πηγές του Δυτικού Ταϋγέτου, στον Άγιο Δημήτριο Σελίνιτσας, στη Στούπα και στον Αλμυρό, όπου ακόμα και σήμερα οι επισκέπτες πραγματοποιούν λασπόλουτρα.