Σκορπαΐδα, το ξεραμένο στον ήλιο σύκο, που διατηρείται έτσι πολύ καιρό. Μεταφορικά λέμε και ένα ξερακιανό, στεγνό πρόσωπο.

Λύτζηκας, ο λόξυγκας.

Σκορδογούρι, το γουδί που χτυπάνε τη σκορδαλιά. Σύνθετη λέξη από το σκόρδο και το γουδί.

Καρύτζαφλας, ο λάρυγγας. Ίσως από το μήλο που εξέχει στο λαιμό και οι Μανιάτες το λένε καρύδι.

Καταπύτης, ο λάρυγγας από την εσωτερική πλευρά.

Καντούνι, στενό ανάμεσα σε σπίτια, συνήθως σε αδιέξοδο

Κούζουνας, καρούμπαλο, πρήξιμο από πέσιμο, χτύπημα ή πετριά. Σε πολλά χωριά μας το λένε και κούσκουνα.

Ντρίνικας, αχυρώνας δίπλα ή κάτω από το σπίτι.

Τριχάλι, ξύλινο εργαλείο με τρεις μυτερές άκρες σαν τρίαινα, που χρησίμευε στο λίχνισμα του κριθαριού, σταριού κ.λπ. Όταν είχε δύο άκρες το λέγανε «Διχάλι».

Γιοργάθι ή Γεργάθι, δίχτυ από σχοινί που χρησίμευε για την μεταφορά των δεματιών του θερισμένου σταριού ή κριθαριού κ.λπ.

Συνταύλιστο, Μακρύ ξύλινο ραβδί που ανακατεύουν τα αναμμένα ξύλα του φούρνου (συν-δαυλίζανε) για να γίνει σωστά το άναμμα και το πύρωμα του φούρνου.

Κουτουρού, με το νου σου. Στην τύχη. Χωρίς σίγουρο υπολογισμό.

Σίγκλος, κουβάς

μπόρκα, η ζακέτα.

λάχανα, τα άγρια χόρτα. Τα αγριολάχανα.

σκουτέλι, το πιάτο. Σκουτέλια η μεγάλη πήλινη λεκάνη.

σιδεροστιά, το σιδερένιο τρίποδο που βάζανε στη φωτιά για να στηρίζεται το χαρανί ή το τσουκάλι. Λέγεται και σιδεροστία.

ντάσκα, η σχολική τσάντα.

φουρτσέρι, το μπαούλο

Έφαγιε τον άμπακο, έφαγε λαίμαργα, αχόρταγα. Η λέξη άμπακος κατά μία άποψη είναι το τραπέζι και θέλει να δηλώσει ότι από την λαιμαργία του έφαγε το τραπέζι.

τουπιδιόλου, επίτηδες (λέξη η οποία ελάχιστα χρησιμοποιείται σήμερα).

σκουντράω, τσουγκρίζω, εξου και «σκουντριάρης» αυτός που τσουγκρίζει καλά. Λέμε «σκουντριάρικα αυγά» τα καλοδιαλεγμένα, γερά αυγά, που νικάγανε στα Πασχαλιάτικα τσουγκρίσματα.