Στην Αβία βρέθηκε ένα κιονόκρανο που αποτελούσε μέρος επιτύμβιας στήλης, κτισμένο στη κατοικία του Β. Φραγκούλη, με τη παρακάτω επιγραφή: ΠΡΑΤΟΝΙΚΟΣ ΑΡΧΙΠΠΑΝ ΑΡΙΣΤΕΑΤΗΝ ΕΓΓΟΝΟΝ (Ο Πρατόνικος εις τον Αρχίππαν άριστον έγγονον).

Ξένος αρχαιολόγος μνημονεύει λίθινη επιγραφή της Μαντίνειας (περιοχή Αβίας – Ιρής) με τις λέξεις: ΑΓΕΑΣ ΑΡΧΙΠΠΟΥ ΕΡΜΑ, επιγραφή που ο γυμνασιάρχης Ν. Γιαννακόπουλος βρήκε εντιχοισμένη στο υπέρθυρο της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου στο Κάμπο της Αβίας.

Το όνομα Πρατόνικος Αγίππου αναφέρεται και σε άλλες Λακωνικές επιγραφές, πράγμα που σημαίνει ότι πρόκειται για σημαντικό πρόσωπο μεγάλης οικογένειας, που οι διακλαδώσεις της φτάνουν ως τη Καρδαμύλη, μια ακόμη Λακωνική Ομηρική πόλη. Σε επιτύμβιο επίγραμμα που ανακάλυψε στην εκκλησία Κοίμηση Θεοτόκου, στη Χώρα Γαϊτσών, ο αείμνηστος ακαδημαϊκός Σωκράτης Β. Κουγέας, το όνομα είναι Πρατεόνικος, έχει δηλαδή προστεθεί ένα «ε», ίσως για να ακούγεται καλύτερα στο στίχο. Το επίγραμμα είναι το κάτωθι:

Α. Πρατεόνικος αγαυρός αμύνων ενθάδε / κείται
οκτώ και δεχ’ ετών πένθος μέ / γα πατρί παρασχών.
Β. Τον τύνβον, παρα / δείται, πάρος μάθε και με δακρύσας
τείμη / σον χαίρει πας πρόμορος δάκρυσιν.
Πα / τρίς Καρδαμύλη, δαμώ τεκα, Πρατεόνικος
ούνομά μοι τουμού πατρός ο / μωνυμίη.
Γ. Τον καλόν εν παισίν νέον αν (ε) ρα Πρατεόνικον
τύνβος έχει πέν / θος πατρίδι και γενέτη
ούτ’ ες ε / φήβων μέτρον αφυγμένον ούτε τι / (λε) κτρων
πείραν δόντα, γάμην της / γλυκεράς Παφίης.

Και σε μετάφραση

Α. Εδώ κείται ο ευγενικός και λαμπρός Πρατεόνικος, δεκαοχτώ
ετών, που έδωσε μεγάλη λύπη στον πατέρα του.
Β. Τον τάφο, διαβάτη, τώρα μάθε και τίμησέ με με το δάκρυ σου.
Γιατί χαίρεται με τα δάκρυα κάθε αγουροπεθαμένος. Πα-
τρίδα μου είναι η Καρδαμύλη, η Δαμώ μ’ εγέννησε. Πρα-
Τεόνικος είναι το όνομά μου, που το έχω ίδιο με τον πατέ-
ρα μου.
Γ. Το καλό και νέο παλληκάρι, τον Πρατεόνικο, τον κατέχει ο
τάφος για λύπη της της πατρίδος και του γονιού, πριν ακόμα
φτάσει στα χρόνια της νιότης και πριν να δοκιμάση το
νυφικό κρεβάτι της γλυκειάς Αφροδίτης.

Η ενεπίγραφη αυτή πέτρα ήταν εντοιχισμένη μέσα στο Ιερό της εκκλησίας και όπως γράφει ο Κουγέας «αποτελεί το δάπεδο της προς τα αριστερά του βωμού κόγχης της Αγίας Προθέσεως.